Mariette (48): “Ik heb spijt van mijn kinderen”

Het is absoluut een maatschappelijk taboe, aldus traumatherapeute Margriet Wentink. Over ‘moederschapsspijt’ bestaan geen wetenschappelijke onderzoeken of precieze aantallen, maar het is iets wat speelt bij een aantal moeders. Wie zich eraan toegeeft, zal flinke kritiek krijgen. Mariette heeft zich daar overheen gezet, en vertelt haar verhaal over de spijt van haar kinderen.

Mariette (48): “De laatste jaren besef ik steeds vaker dat ik spijt heb van mijn kinderen. Ik hou zielsveel van ze, maar ik maak me ook al jaren 24 uur per dag zorgen. Zeker nu mijn jongste dochter een extreem dwarse puber is, ben ik constant onzeker of ik het wel goed doe. Als ik voor de zoveelste keer van haar hoor dat ik een ‘rotwijf’ ben of merk dat ze weer eens heeft gelogen of geld uit mijn portemonnee heeft gestolen, voel ik een steek van jaloezie voor mijn kinderloze vriendinnen. Jaren geleden wilde ik kinderen, maar inmiddels heb ik het gevoel dat ik niks terugkrijg voor wat ik geef. Was dit het verliezen van mezelf wel waard? En ben ik nu echt de enige die dit soort gevoelens heeft?”

Bekijk onderstaande video voordat je dit artikel verder leest:

Scheiding
“Dat mijn ex-man en ik rond haar 8e gingen scheiden, deed de zaak geen goed. Hij kreeg een nieuwe vriendin, met wie mijn dochter niet op kon schieten. Daardoor verslechterde het contact met haar vader snel en stond ik er eigenlijk alleen voor. Nu ze 16 is en pubert, is ze helemaal verschrikkelijk.

Laatst gaf ze een feestje. Toen mijn vriend en ik thuiskwamen, vond ik overal glas, kapotte lampenkappen, gescheurde kussens en sigarettenpeuken op de grond. Op het moment dat ik in mijn ondergoedlade gebruikte condooms vond, ben ik in huilen uitgebarsten, ik vond het zó erg. Maar zij had alleen maar een heel kille blik, alsof ze dwars door me heen keek. Ik vertelde mezelf altijd dat ze het allemaal niet kon helpen, nu dacht ik voor het eerst: wat bén jij voor monster?”

Rustige zoon
“Mijn zoon van 19 is makkelijker, hij is rustig en verlegen. Maar hij heeft erg geleden onder de problemen rond zijn zus en is veel bij zijn vrienden. Daardoor had ik pas heel laat door dat hij drugs gebruikte: wiet, GHB en cocaïne. Natuurlijk vond ik het hartverscheurend toen ik daarachter kwam; had ik niet beter op kunnen letten? Toch ervoer ik het ook als de zóveelste klap, bijna alsof ik murw werd.

Met mijn zoon gaat het nu gelukkig beter, hij is op eigen kracht afgekickt en gaat binnenkort studeren. Toch ben ik door alles heel erg op mijn hoede. Ik kan gewoon nooit ontspannen, elke dag denk ik: wat wordt het volgende? Het klinkt misschien ongeloofwaardig als ik zeg dat ik écht van mijn kinderen hou. Maar als ik het allemaal over mocht doen, zou ik nooit opnieuw voor ze kiezen, nog niet in een miljoen jaar.”

Bron: Libelle Tekst: Liesbeth Smit. Beeld: iStock