Mijn verhaal: ‘Ik mis de moed om bij hem weg te gaan’

Mara (47): “Al ruim twintig jaar ben ik samen met mijn man. Hij heeft een goede baan, we wonen in een geweldig huis in een prachtige omgeving en hebben twee gezonde kinderen. Niets te klagen, zou je denken, maar toch knaagt er al lang iets. Dat ‘iets’ betreft de basis van ons samenzijn, namelijk: mijn liefde voor mijn man.

Natuurlijk hield ik in het begin van hem. Maar steeds sterker merk ik dat het houden van in de loop der jaren is weggeëbt. Het klinkt een beetje vreemd, en mensen die ons beiden kennen zullen hiervan opkijken, maar ik ben erachter gekomen dat de enige om wie mijn man werkelijk geeft hijzelf is. Als ik dit zo zeg, klinkt het hard, maar het is echt wat ik zie. Buitenshuis heeft dat egoïsme hem succes en welvaart opgeleverd, waar ik natuurlijk van meeprofiteer. Maar in onze relatie heeft het vooral veel doen afbrokkelen.

Omdat ik langzaamaan niet meer mag zijn wie ik ben en ik steeds meer doe en laat voor hem en de lieve vrede. Neem bijvoorbeeld ons huis: we krijgen ruzie als ik het niet schoonmaak en opruim zoals hij wil. En doe ik dat wél, dan is het nooit schoon en netjes genoeg. Wil ik eens een weekend weg, dan moet ik hemel en aarde bewegen om toestemming te krijgen. Terwijl hij gewoon vertrekt wanneer hem dat uitkomt. Dat ik overal verantwoording voor moet afleggen en hij min of meer doet waar hij zin in heeft, begint me meer en meer te storen. Doe er dan wat aan, zul je misschien denken. Maar praten is lastig; dat heeft hij eigenlijk nooit echt met mij gedaan en nu doet hij het al snel af als ‘gezeur’. Op mijn voorstel om in therapie te gaan, ben ik keihard uitgelachen. En weggaan is geen optie; daarvoor mis ik de moed. Bovendien wil ik dat mijn kinderen opgroeien in een gezin.

Mijn reactie is dat ik me terugtrek en hem ontloop, maar daar wordt ons contact natuurlijk niet beter van. Bovendien zend ik hiermee een verkeerde boodschap uit naar mijn dochters. De meisjes, tien en twaalf, zijn dol op mijn man die voor hen een ondernemende en vrolijke vader is. En ik, die geen toneel kan spelen, word door hen gezien als een zorgelijke, piekerende vrouw. Net als de buitenwereld weten onze dochters niets van onze relatieproblemen. En dankzij social media, waarop je zo gemakkelijk foto’s deelt die alleen maar de zonnige kant van het leven laten zien, kan dat nog heel lang zo blijven. Ik houd het perfecte plaatje zo in stand, maar in feite ben ik al lang niet meer gelukkig.”

Bron: Margriet Productie | Laura Kraeger Beeld| iStock