Vergeet dit nooit, als iemand waarvan je houdt een burn-out heeft

Ik heb altijd gedacht dat het een beetje vreemd was als een vriend of college me vertelde dat ze ¨tegen een muur aan gelopen waren¨. Ik vond niet dat het moeilijk was op goed op te letten hoeveel je werkt. Als je voor je gevoel te veel werkt, werk je gewoon een beetje minder… toch?

Maar nadat ik Niklas Nygren zijn post had gelezen viel alles op z´n plaats.

“Ik ben 43 jaar, getrouwd en heb twee kinderen. Ik ben een specialist in psychiatrie en werk als een senior arts in een poliklinische psychiatrische kliniek. Ik ben ziek omdat, zomaar op een dag, mijn brein besloot dat het genoeg had gehad. Onze efficiënte samenwerking eindigde op een mooie dag in mei. ´Eindigde´ is wellicht een beetje dramatisch, maar ik kon mijn werk niet langer doen. Ik zat in mijn stoel en kreeg een ´kortsluiting´ in mijn hersenen, zoals een psycholoog het zei.


Burn-out. Er zijn veel onderzoeken en vele goede artikelen beschikbaar over dit onderwerp. Maar uiteindelijk komt het allemaal hier op neer: Onze hersenen zijn ontworpen voor korte perioden van stress. We kunnen in deze perioden veel in korte periode gedaan krijgen. Stress werkt als een soort turbo of oververhitting voor ons brein. Het is een goed, doelgericht systeem dat ons helpt functioneren en snel reageren als we onder hoge druk staan. Maar dit systeem is niet modern. Het is ouder dan mensen in onze huidige vorm en gelijk aan systemen die gewoonlijk bij dieren worden gevonden.”

“Het is noodzakelijk om een balans te hebben om ons brein en stress systeem optimaal te laten functioneren. Na een periode van oververhitting, moet het systeem even uit gezet worden, afkoelen en herstellen. Dat klinkt redelijk, toch? Maar wat gebeurt er als dat niet gebeurt? Hedendaags onderzoek laat zien dat stress, en specifieker, stresshormonen een bijtende werking hebben op het brein. Als zenuwen constant het brein ´bijten´ zorgen stresshormonen ervoor dat ze krimpen. Zenuwuiteinden trekken zich terug en zo ontstaat er een ruimte tussen de verschillende zenuwen.


De signalen worden niet meer doorgegeven op de manier zoals het zou moeten. Het is een beetje zoals een telefoonnetwerk met slecht signaal. Gesprekken vallen weg en de kwaliteit is slecht. Het zorgt ervoor dat het concentratievermogen en het geheugen achteruit gaan. Het constant ´baden´ in stresshormonen zorgt ook voor, bijvoorbeeld, vermindering van slaap. Klinkt logisch, toch? Het kan lang duren voordat het effect heeft op je dagelijks leven, maar tegen die tijd is het waarschijnlijk te laat.”

“Dus daar zat ik op mijn stoel”Ga verder naar de volgende pagina voor de rest van het verhaal…


Wat vind jij? Reageer hieronder